Om te huilen
We hadden hem een hele tijd niet gezien, maar opeens is Pawel er weer. Hij ziet er slecht uit en is ook moeizaam aanspreekbaar. Met zijn pet op en grote rugzak om sjokt hij de huiskamer binnen. Hij drinkt een kop koffie en voor we er erg in hebben verdwijnt hij weer. De een weet te vertellen dat hij zijn ID-kaart kwijt is, de ander dat hij van de week nog door de politie geboeid werd afgevoerd wegens overtreding van het hem opgelegde centrumverbod. Van een kort gesprekje met hem word ik niet veel wijzer over hoe het nou met hem gaat. Hij moet contact opnemen met de Poolse ambassade om een nieuwe ID-kaart aan te vragen, maar hij heeft geen moed om daarvoor een computer bij de bibliotheek op te zoeken. Als we de volgende dag even een broodje bij de Mac gaan eten (omdat naar huis gaan voor de derde avond op rij geen optie is en de diepvriezer leeg was) komt Pawel aangesjokt. Hij ziet er niet beter uit dan de vorige dag, laat zich neervallen op een stoel en legt zijn hoofd op het taf...