Gedreven door Liefde

  Ja, het is vrijdag vandaag en dus mijn vrije dag, maar ik kan toch niet nalaten om even mijn mail te checken. Pfff, weer een volle inbox, maar mijn ogen trekken direct naar een mail van Max. Snel lees ik het door en al lezend springen de tranen in mijn ogen. Wat een mooi bericht! Hij heeft een vloer voor Peter en Natalie, laminaat voor de keuken, gang en slaapkamer. En hij heeft een bevriende relatie bereid gevonden om pvc voor de woonkamer te doneren en een andere relatie om rolgordijnen op maat te leveren. O ja, hij heeft ook gordijnen en gordijnrails en zijn vrouw heeft allerlei spulletjes voor hen ingezameld, of ze die ook kunnen gebruiken? Mijn dag kan niet meer stuk! Er gloort weer een beetje licht!

  Op 5 oktober zouden de sleutel krijgen van hun flatje... het werd, zonder opgaaf van redenen, tien dagen later. Natuurlijk zijn ze er blij mee, alles beter dan een lekke tent op een camping 20 km verderop. Beter dan iedere nacht op de koude grond slapen onder een vochtig dekbed en beschimmelde kussens. Dankbaar moesten ze zijn, tenminste, dat werd door hun persoonlijk begeleider een beetje in de mond gelegd. Fijn, eindelijk een dak boven hun hoofd na weer maanden op straat, maar het wil er bij mij gewoon niet in dat de gemeente en hulpverlenende instantie een sleutel overhandigen en Peter en Natalie dan letterlijk in een volledig lege, gestripte woning achterlaten. Er is geen verlichting, er ligt niets op de vloer en er staat nog geen stoel... welterusten! Dankzij één van onze geweldige vrijwilligers wordt er een luchtbed en schoon beddengoed geregeld. Twee stoelen mogen ze ook uit het Leger meenemen net als een twee pits kooktoestelletje. Er komt nog een magnetron tevoorschijn ...