Prikkende oogjes...

 

Ja, het is vrijdag vandaag en dus mijn vrije dag, maar ik kan toch niet nalaten om even mijn mail te checken. Pfff, weer een volle inbox, maar mijn ogen trekken direct naar een mail van Max. Snel lees ik het door en al lezend springen de tranen in mijn ogen. Wat een mooi bericht! Hij heeft een vloer voor Peter en Natalie, laminaat voor de keuken, gang en slaapkamer. En hij heeft een bevriende relatie bereid gevonden om pvc voor de woonkamer te doneren en een andere relatie om rolgordijnen op maat te leveren. O ja, hij heeft ook gordijnen en gordijnrails en zijn vrouw heeft allerlei spulletjes voor hen ingezameld, of ze die ook kunnen gebruiken? Mijn dag kan niet meer stuk! Er gloort weer een beetje licht!



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn hart huilt...

Afbeelding
Het zal een jaar of twee geleden zijn dat ik aan het bureau van een van de wethouders zat om het te hebben over zijn uitspraak dat 'dakloosheid in onze gemeente niet zo'n issue is'. Mijn ervaring was namelijk een heel andere en daarover wilde ik graag van gedachte wisselen. En eerlijk is eerlijk, hij nam alle tijd om naar mij te luisteren. Of er daarna veel veranderd is? Nou dat niet.... Dat het weer herfst is merken we ook in de buurthuiskamer. Buiten vallen de blaadjes, regent en stormt het, maar binnen ook. Manuela is weer binnen komen waaien na een avontuur in Spanje, waar ze blijkbaar niet heeft kunnen vinden waar ze naar zocht. De afgelopen dagen is ze steeds weer met verkeerde mensen mee geweest om maar ergens onderdak te hebben en nu zit ze al de hele ochtend huilend aan de telefoon... Joeri, die gelukkig nog beschikt over een redelijk netwerk, maar toch weer zijn plek in de dag-en nachtopvang is kwijtgeraakt door middelengebruik, verblijft nu op een camping ergens ...
Meer lezen

HONGER!!!

Afbeelding
Het zal in november twee jaar geleden zijn dat er een mailtje binnenkwam met een verzoek om een kerstpakket. Omdat we de aanvrager niet kenden en we ook niet 'zomaar' kerstpakketten weggeven besloot ik om er maar even een bezoekje aan te wagen. En inderdaad... de situatie was niet echt heel feestelijk te noemen, ook al waren de feestdagen in aantocht. Een kale betonnen vloer, niets om op te koken, man met een herseninfarct, schuldsanering etc. Het verhaal aanhorend van Roelie, begreep ik wel dat een kerstpakket hier wel op zijn plaats zou zijn. Aldus geschiedde.... Inmiddels is het echtpaar regelmatig te vinden in de kledingwinkel, is er een elektrische kookplaat voor ze geregeld en helpen we ze regelmatig met een gratis kledingkaart of een 'bon'  van één van de goedkopere supermarkten in Hilversum. De bonnen, die tegenwoordig van plastic zijn, maar gelukkig wel opnieuw op te laden, liggen in de la van mijn bureau. Vorige week grote stress omdat ik blijkbaar twee gebrui...
Meer lezen

Om te huilen

Afbeelding
We hadden hem   een hele tijd niet gezien, maar opeens is Pawel er weer. Hij ziet er slecht uit en is ook moeizaam aanspreekbaar. Met zijn pet op en grote rugzak om sjokt hij de huiskamer binnen. Hij drinkt een kop koffie en voor we er erg in hebben verdwijnt hij weer. De een weet te vertellen dat hij zijn ID-kaart kwijt is, de ander dat hij van de week nog door de politie geboeid werd afgevoerd wegens overtreding van het hem opgelegde centrumverbod. Van een kort gesprekje met hem word ik niet veel wijzer over hoe het nou met hem gaat. Hij moet contact opnemen met de Poolse ambassade om een nieuwe ID-kaart aan te vragen, maar hij heeft geen moed om daarvoor een computer bij de bibliotheek op te zoeken. Als we de volgende dag even een broodje bij de Mac gaan eten (omdat naar huis gaan voor de derde avond op rij geen optie is en de diepvriezer leeg was) komt Pawel aangesjokt. Hij ziet er niet beter uit dan de vorige dag, laat zich neervallen op een stoel en legt zijn hoofd op het taf...
Meer lezen