Allemaal beestjes....

Ze is al weer een paar dagen terug uit Spanje, waar ze - zonder resultaat - geluk had gezocht dat ze in Nederland niet had kunnen vinden. Het leek mij verstandig om even een gesprekje met Maria aan te knopen want ze maakt een verre van gezonde indruk. Haar verhaal is behoorlijk onsamenhangend... iets met mensen die ze niet vertrouwde, medicijnen, geld en een verwijderde milt. Ik kan er geen touw aan vastknopen. Op mijn vraag of ze denkt dat ze iets onder de leden heeft, gelet op alle wondjes op haar armen en in haar gezicht, antwoordt ze ontkennend en een beetje bozig. Hoe kan ik zoiets denken? Ik probeer uit te leggen dat er meer mensen in de huiskamer komen en dat ik daarom wel op hygiëne en dergelijke moet letten. Volgens Maria is er echt niets aan de hand en ik laat het maar even zo.

In de lokale opvang is Maria, sinds haar terugkeer in Nederland, niet welkom omdat ze eerder gemaakte afspraken aan haar laars heeft gelapt. Noodgedwongen slaapt ze op straat en we proberen haar regelmatig te voorzien van eten, kleding en een schone, droge slaapzak. Als ik die avond rond 10 uur naar huis rij zit Maria troosteloos op een bankje in het bushokje waar ik langsrijd. Met een knoop in mijn maag rij ik naar huis waar de kachel brandt en mijn lekkere bed op mij wacht....

Een paar dagen later ligt Maria lam en languit op de bank in de huiskamer. Iedereen blijft een beetje uit de buurt want ze ruikt verre van fris en ziet er nog slechter uit dan een paar dagen eerder. Haar polsen en onderarmen zijn helemaal kapot en ze heeft uitslag in haar gezicht. Ook op één van haar benen blijkt een flinke wond te zitten. Zo goed en zo kwaad als het gaat verbindt Anita de handen en polsen van Maria. Uiteraard met handschoenen aan. De aanwezige vrijwilligers hebben - terecht - zo hun twijfels over de hele situatie. Ik overleg met één van de veldwerkers van Leger, die regelmatig in de huiskamer te vinden is. Gelet op de jeuk die Maria heeft denken we dat hier wel eens sprake zou kunnen zijn van een 'gevalletje scabiës', in de volksmond 'schurft'. Dat is niet echt leuk, niet voor haar en niet voor ons. Een schurftmijt, een klein beestje dat niet met het blote ook kunt zien, graaft 1 cm diepe gangetjes in de huid waarin ze eitjes leggen. Vanwege besmettingsgevaar is het van belang dat we Maria zo snel mogelijk bij een arts krijgen die onze vooronderstelling kan bevestigen of ontkennen. De bank verklaren we voorlopig tot 'verboden terrein.'

De verwijzing naar een dermatoloog is vrij snel geregeld (gelet op de wonden op haar armen en benen was de huisarts geen optie meer), maar dan rijst de vraag hoe we Maria in het ziekenhuis krijgen. Gesuggereerd wordt om de dienstauto te gebruiken, maar daar krijgen we gelet op het besmettingsgevaar geen toestemming voor. Een taxi, wordt gesuggereerd, maar dat lijkt mij - met het oog op datzelfde besmettingsgevaar - ook geen optie. Over een half uur moet Maria in het ziekenhuis zijn, dus leg ik - omdat ik vrij praktisch ben aangelegd en hier geen sprake is van iemand die besmet is met ebola - een verhuisdeken over de achterbank van onze auto en samen met Yolanda rij ik naar het ziekenhuis. 

Als na een vrij dramatische vertoning in het ziekenhuis ons vermoeden wordt bevestigd staan we voor de uitdaging om de strenge hygiëneregels, die noodzakelijk zijn om van de beestjes af te komen, uit te voeren. De eerste medicatie wordt, weliswaar met tegenzin, ingenomen. Een douchebeurt volgt, kleding wordt gewassen en schone kleding aangetrokken. We kunnen zelfs voor een paar dagen opvang regelen. Een dappere Anita brengt Maria er met de scootmobiel naar toe. De volgende dag wordt hetzelfde ritueel herhaald, maar op zaterdag gaat het mis... Maria weigert het verband te wisselen, wil ook geen schone kleren aan en wil gewoon weg. Ze is behoorlijk in de war, niet echt vriendelijk en loopt boos de deur uit. 

Ruim een week later heeft Maria zich nog steeds niet laten zien; de tweede serie medicatie, die nodig zijn om echt van de beestjes af te komen, ligt onaangeroerd op mijn bureau.