Mijn hart huilt...

Het zal een jaar of twee geleden zijn dat ik aan het bureau van een van de wethouders zat om het te hebben over zijn uitspraak dat 'dakloosheid in onze gemeente niet zo'n issue is'. Mijn ervaring was namelijk een heel andere en daarover wilde ik graag van gedachte wisselen. En eerlijk is eerlijk, hij nam alle tijd om naar mij te luisteren. Of er daarna veel veranderd is? Nou dat niet....

Dat het weer herfst is merken we ook in de buurthuiskamer. Buiten vallen de blaadjes, regent en stormt het, maar binnen ook. Manuela is weer binnen komen waaien na een avontuur in Spanje, waar ze blijkbaar niet heeft kunnen vinden waar ze naar zocht. De afgelopen dagen is ze steeds weer met verkeerde mensen mee geweest om maar ergens onderdak te hebben en nu zit ze al de hele ochtend huilend aan de telefoon... Joeri, die gelukkig nog beschikt over een redelijk netwerk, maar toch weer zijn plek in de dag-en nachtopvang is kwijtgeraakt door middelengebruik, verblijft nu op een camping ergens in Apeldoorn, maar komt vragen of we nog een jas voor hem hebben en of hij deze week zijn was bij ons mag doen. Pavlov loopt met een dichtgeslagen oog de huiskamer in en uit, met Kristian in zijn kielzog, die er uitziet alsof hij bijna omvalt. Vorige week hebben we alle moeite gedaan om hem in het ziekenhuis te laten opnemen omdat hij zware levercirrose heeft en veel te veel vocht achter zijn longen. Inmiddels zit hij hier al weer als een zoutzak op de bank omdat zijn 'vrienden' hem uit het ziekenhuis hebben gehaald en vervolgens hun drankvoorraad met hem hebben gedeeld.

Als ik net een kwartiertje in de auto naar huis zit word ik gebeld door een vrijwilliger, die meldt dat ze 112 heeft gebeld voor Kristian, die rochelend van de bank is gegleden en waar het zichtbaar heel slecht mee gaat. Nee, ik hoef niet terug te komen; deze topper van een vrijwilliger redt het wel, maar ik voel me wel schuldig en machteloos. Eigenlijk redden al onze vrijwilligers het iedere keer wel, want het zijn allemaal stuk voor stuk toppers met een groot hart voor onze bezoekers. Maar hoe lang is het nog vol te houden dat we als Leger des Heils er zijn voor iedereen? Hoe lang kan ik het onze, niet op dit vakgebied geschoolde, vrijwilligers nog aandoen om telkens weer ongereguleerde, verslaafde, nergens welkome daklozen, op te vangen en een plek te geven in de huiskamer? Hoe lang nog kan ik het signaal pareren dat 'gewone' mensen het in onze huiskamer niet meer zo gezellig vinden, met de stelling dat wij er voor iedereen zijn?

Mijn hart huilt... om de dakloze Manuela, Joeri, Pavlov, Kristian en vele anderen, die nergens veiligheid vinden, maar ook om de kwetsbare, eenzame, oudere andere bezoekers, die hele dagen bij ons doorbrengen omdat ze nergens warmte vinden.

Mijn hart huilt... ik zou zo graag iedereen een plek willen geven, aandacht willen geven en liefde en warmte! We zijn al - buiten de normale openingstijden van de huiskamer - gestart met een inloop voor daklozen. Met een gratis maaltijd, gelegenheid om te douchen en om schone kleren te krijgen. Ook geweldig dat er dan een medewerker van de formele zorg van het Leger aanwezig is (wat een fijne samenwerking met W&G in 't Gooi!). Maar een avond in de week lost het probleem op de andere dagdelen van de week niet op. 

Mijn hart huilt... om een samenleving, die steeds harder wordt, verder polariseert en waar steeds minder plek is voor kwetsbare mensen, die niet (meer) mee mogen of kunnen doen, om wat voor reden dan ook.

Mijn hart huilt...