Kale vloer 1

 

Op 5 oktober zouden de sleutel krijgen van hun flatje... het werd, zonder opgaaf van redenen, tien dagen later. Natuurlijk zijn ze er blij mee, alles beter dan een lekke tent op een camping 20 km verderop. Beter dan iedere nacht op de koude grond slapen onder een vochtig dekbed en beschimmelde kussens. Dankbaar moesten ze zijn, tenminste, dat werd door hun persoonlijk begeleider een beetje in de mond gelegd. Fijn, eindelijk een dak boven hun hoofd na weer maanden op straat, maar het wil er bij mij gewoon niet in dat de gemeente en hulpverlenende instantie een sleutel overhandigen en Peter en Natalie dan letterlijk in een volledig lege, gestripte woning achterlaten. Er is geen verlichting, er ligt niets op de vloer en er staat nog geen stoel... welterusten!
Dankzij één van onze geweldige vrijwilligers wordt er een luchtbed en schoon beddengoed geregeld. Twee stoelen mogen ze ook uit het Leger meenemen net als een twee pits kooktoestelletje. Er komt nog een magnetron tevoorschijn en er wordt een startpakketje bij Action voor ze gehaald.

Een maand later ben ik bij ze op bezoek. Het huis klinkt vreselijk hol. In de woonkamer staan twee gekregen schemerlampjes op de schoorsteen, dat is het. In de slaapkamer het luchtbed met aan allebei de kanten een stoel. In de keuken een magnetron en kookpitje. Vorig weekend was ik bijna ziek van deze situatie, zo uitzichtloos. Geen geld, geen netwerk, geen mogelijkheden. Ja zeker, ze kunnen van de gemeente een lening krijgen van 2000 euro. Dat kan ook nog wel op de berg schulden! Maar vandaag ben ik op bezoek, niet alleen maar samen met Max. Max heeft gereageerd op een mailtje met een noodkreet van mij. Hij heeft een bedrijf in Leiden en doet aan projectstoffering. Een paar jaar geleden heeft hij in Amsterdam de nieuwe vloeren gelegd in het korps. Hij heeft vast nog wel een stukje pvc of zoiets liggen, maar Max gaat niet voor 'een stukje pvc'. Hij meet de vloeren en ramen op van alle ruimtes en luistert vervolgens naar het verhaal van Peter, die een korte schets geeft van de laatste jaren van zijn leven. Hij vertelt het eerlijk en laat zeker zijn eigen fouten niet onbenoemd. Hij vertelt van hun druggebruik en dealen, van de hersenbloeding van Natalie, van het steeds kleiner wordende netwerk, van het gevoel in de steek gelaten te zijn door iedereen, maar vooral door de hulpverlening. Max is stil en wordt steeds stiller. Na het verhaal van Peter laat Max weten dat hij zich niets kan voorstellen bij dakloosheid, maar ook dat hij eigenlijk nooit gehoor geeft aan verzoeken om hulp omdat dit voor zijn bedrijf eigenlijk geen beginnen aan is. Maar hij gaat zijn best doen om iets voor hen te regelen. Samen lopen we naar beneden, naar buiten. "Ik moet nog even iets uit mijn auto halen" zegt Max. Even later loopt hij met een groot pakket naar boven... een afdruiprekje gevuld met theedoeken, handdoeken, dreft, afwasborstel en nog veel meer. De wereld kent gelukkig nog genoeg lieve mensen met het hart op de juiste plaats!