Reclassering

'De visite komt vast voor jou', zegt één van de vrijwilligers als er een donkere krullenbol zichtbaar wordt door het raam van de huiskamer. Ze is behoorlijk verzopen, dus eerst maar even bijkomen en een beetje opdrogen bij een koppie thee. Natalie komt bijna iedere week met een lege boodschappentas, die dan - als het even kan - vol mee terug moet. Vorig jaar hebben we een hoop te stellen gehad met Natalie en Peter. Uit huis gezet vanwege schulden, verslavingsproblematiek, kind uit huis geplaatst en maanden over straat gezworven. In de zomer verbleven ze in een tentje op een camping en nu 'wonen' ze in het huis van zijn moeder. Nog steeds met een gekorte uitkering omdat ze geen woonlasten betalen. De schulden nog torenhoog en hulp om de boel op de rit te krijgen wordt, vooral door Peter, stelselmatig afgewezen. Te veel wantrouwen.

'Waarom is Peter niet meegekomen?' vraag ik al weken aan Natalie. Een vraag waar ik iedere keer een vaag antwoord op krijg, maar vandaag een wedervraag: 'Wat heeft het Leger te maken met de reclassering?'. Ik leg globaal uit hoe het in elkaar zit en vraag vervolgens nieuwsgierig waar deze vraag vandaan komt. 'Nou, Peter moet zich melden bij de reclassering van het Leger des Heils.... en hij is bang dat-ie opgepakt wordt als hij hier komt, want hij is nog steeds niet geweest.' Ik moet een beetje grinniken en vertel dat ook de reclassering zo niet werkt, maar dat het wel verstandig is om gewoon contact op te nemen, omdat de reclassering over het algemeen gewoon wil helpen. Enigszins opgelucht en opgedroogt vertrekt Natalie met een gevulde boodschappentas. Twee seconden later staat ze weer in de gang... of we ook toevallig afwasmiddel hebben.... ja, dat hebben we ook!

Afbeelding: Valentijn Volkov