Maar twee biertjes...

 

"Silvia... o, gelukkig je bent er nog!" komt Joke opgelucht mijn kantoor binnen. "Hij is er weer en volgens mij is ie behoorlijk dronken!". Dat laatste blijkt een understatement te zijn... Maarten is echt ladderzat en kan nauwelijks op zijn benen staan. Als ik binnenkom kijkt hij mij met zijn te glimmende ogen stralend aan en pakt mijn hand vast. Vervolgens trekt hij mij een beetje naar zich toe en probeert zijn hand op mijn billen te leggen, waarop ik mijn armen wat verder strek om een beetje op een gezonde afstand te blijven. "Wat ben ik blij dat ik jou zie" brengt hij met veel moeite uit. Op mijn vraag wat ik voor hem kan doen, maakt hij een paar seksueel getinte opmerkingen. Hij wil wel graag wat eten, een broodje met mij erop.... Met moeite mijn lachen inhoudend vertel ik hem dat ik al verkocht ben, dus dat hij mag kiezen uit kaas, ham of zoet beleg. Met dat antwoord is hij niet echt tevreden en probeert het nog even met "Ahhhh, ik wil echt jou!". Ik probeer hem nog een keer duidelijk te maken dat ik hem een toffe gozer vind, maar dat ik nu ff minder blij ben met zijn gedrag en nee, ik ben niet te verleiden. "Hoeveel heb je eigenlijk gedronken" vraag ik een beetje naar de bekende weg. "Maar mevrouw, het waren maar twee biertjes!". Een nul erachter lijkt mij reëler, maar hij blijft volhouden dat het er maar twee waren. Dan waren het vast de 12% biertjes van de Aldi... Onder het smeren van een paar broodjes zie ik vanuit mijn ooghoek Maarten door de gang waggelen richting Peter en Natalie. De laatste kiest eieren voor haar geld en verschuilt zich in de spoelkeuken... de laatste ontmoeting met Maarten ligt haar nog vers in het geheugen. Tot mijn stomme verbazing biedt hij enigszins onverstaanbaar Peter zijn excuses aan voor zijn gedrag een paar weken geleden. Met een boks aanvaardt Peter de excuses en als Natalie aarzelend tevoorschijn komt biedt hij ook haar zijn excuses aan. Om te voorkomen dat hij weer nieuwe brokken maakt, duw ik Maarten een zak broodjes in zijn hand en loods hem voorzichtig naar de voordeur, een beetje afstand houdend maar toch proberend hem overeind te houden. Hij gaat zonder problemen de deur uit, draait zich in de deuropening om en doet met een smekende blik in zijn ogen nog een laatste poging: "Wil je echt niet even....?". Nee, ik wil echt niet even!