Een beetje verliefd...

De meer dan dertig mensen die zich hebben opgegeven voor de Valentijn High Tea kunnen we onmogelijk op een gezellige manier kwijt in de huiskamer. We wijken dus uit naar onze kerkzaal die we in stijl aankleden met rozen en andere rode accenten.

Een gemêleerd gezelschap vult even voor 15 uur de zaal. Vaste huiskamerbezoekers, vrijwilligers van de buurthuiskamer en kledingwinkel, een paar samenkomstbezoekers en een enkeling die toevallig net kwam aanlopen. Nee, ze had zich niet opgegeven, wist niet dat er iets bijzonders te doen was, maar uiteraard toch gewoon welkom. Op de valreep vallen de vier dertienjarige jongens het gebouw binnen die voor school een maatschappelijke activiteit moeten bijwonen, ondersteunen en verslaan. Een beetje onwennig schuiven ze aan, zodat we kunnen starten met het programma. Al snel klinkt, na het welkom, uit alle kelen de tekst van één van André Hazes' meest bekende kaskraker 'Een beetje verliefd', maar dan zonder Amsterdams accent...

De jongens serveren de prachtig opgemaakt schalen met hartige hapjes uit en onder het eten worden verhalen en ervaringen gedeeld. Een oma met kleindochter die zomaar even de huiskamer kwam binnenlopen en daar met een kopje thee was blijven zitten, besluit om toch maar aan te schuiven bij de High Tea. Na een paar minuten zit ook zij gezellig mee te kletsen en te eten. Kleindochter vermaakt zich met rozenblaadjes en chocomelk en geniet van de aandacht van de andere aanwezigen.

Ondertussen maak ik een babbeltje met de twee studenten van de Hogeschool voor Journalistiek, die voor hun schoolwebsite een interview moeten opnemen. Het verbaast ze dat het gezelschap dat aanwezig is zo gevarieerd is en dat het zo gezellig is. Het is bij ons natuurlijk altijd gezellig, maar dat kunnen zij niet weten. Mooi om even iets te kunnen vertellen wat we doen, maar belangrijker nog, waarom we dit doen! Het echte interview doen we even iets later in het programma.

De eerste High Tea ronde is zo goed als opgesoupeerd, waarna de aanwezigen zich met elkaar storten op verschillende puzzeluitdagingen. De thee wordt vervangen door frisdrank en de hartige hapjes door door zoetigheid. Als je ook van de schalen zoetigheid de bodem kunt zien sluit collega Irene de middag af met een korte gedachte en een prachtig lied uit Opwekking. Bij het Leger des Heils doen we nooit iets zomaar; wij mogen iets laten zien van de liefde van God, die wij in ons eigen leven ervaren. Als ik zo de zaal rondkijk naar al die mensen, dan weet ik weer waarom ik dit werk wil doen, dan voel ik me best 'een beetje verliefd'...