Roomboter

Het is nog geen 10 uur maar toch staat hij al voor de deur te wachten. Verkleumd, nat en met een paar plastic tassen in zijn handen. Afgelopen zaterdag kwam Harrie bij de kledingwinkel binnenlopen en vroeg of hij bij ons kon douchen. Doordat de winkel niet direct aan de buurthuiskamer vast zit en deze op zaterdag (nog) gesloten is, was douchen die dag geen optie. Maandagmorgen is hij meer dan welkom.

De vriendelijke vrijwilliger van de zaterdag helpt hem op deze maandagmorgen even op weg. Eerst worden er schone kleren gehaald in de winkel, waar blijkt dat de man wel graag een bepaald soort broek wil hebben, met een haakje en niet met een knoop, en liever niet zo'n overhemd.... Vervolgens wordt de man voorzien van handdoek, douchegel en shampoo zodat hij onder de douche kan. Tien minuten later verschijnt hij in adamskostuum in de deuropening van de douche om te melden dat er geen warm water meer is. Dat kan ook kloppen want zo'n grote boiler hebben we nou ook weer niet.... even wachten dus tot het water weer warm is, is het advies. 

Zich op zijn gemak aankledend is Harrie zich absoluut niet bewust van de leden van de Raad van Bestuur van het Leger des Heils, die op dat moment voor een bezoek aan de buurthuiskamer ons gebouw binnen stappen. Hij trekt rustig zijn spijkerbroek aan, overhemd, trui en gaat even zitten om te rommelen in zijn tasjes... de bezoekers vinden het wel vermakelijk, geloof ik. Welkom in de alledaagse werkelijkheid van onze buurthuiskamer!

Uit een kort gesprekje dat ik op de valreep nog even met hem kon voeren, vertelde de man al meer dan een jaar rond te zwerven, nergens rust te kunnen vinden, geen uitkering meer te hebben en nergens welkom te zijn.

Of Harrie nog wat wil eten vraagt de meer dan geduldige vrijwilliger, die niet helemaal onterecht vindt dat de man wel wat dwingend is. Jazeker, hij wil graag acht boterhammen met kaas en.... roomboter!