Heftig weekje

Dat de 'gemiddelde' bezoeker van de buurthuiskamer verandert wordt steeds duidelijker en dat vraagt behoorlijk veel van onze vrijwilligers. Eenzaamheid, dakloosheid, verslaving en psychiatrische aandoeningen treffen we steeds vaker in de huiskamer. Over het algemeen gaat het er best gemoedelijk aan toe en zijn de uitdagingen hanteerbaar. Deze week lijkt een explosie van ellende, verdriet en uitdagingen de huiskamer te treffen.

Al snel is duidelijk dat Komani compleet uit zijn doen is. 18 jaar geleden vluchtte hij uit Soedan naar Nederland, alles achterlatend wat hem lief en dierbaar is. Anderhalf jaar geleden zijn kamer kwijt geraakt doordat hij al het geld dat hij verdient opstuurt naar zijn moeder en zus in zijn geboorteland. De oorlog heeft daar weer verwoestend toegeslagen en moeder en zus zijn gevlucht naar Egypte. Moeder blijkt ernstig ziek en het enige wat haar kan redden is een beenamputatie. Hiervoor moet 1400 euro op tafel komen.... Komani is ontroostbaar.

Als David binnenkomt met vriend Quintis blijkt het al snel foute boel. Er is een vechtpartij geweest en Quintis heeft er flink van langs gekregen. Onze EHBO kist biedt hier geen uitkomt en de alerte vrijwilliger belt 112 en gelukkig staat er snel een ambulance voor de deur waarmee het tweetal naar het ziekenhuis wordt afgevoerd.

Een vertrouwde jongedame, die ik al even niet gezien hebt, loopt binnen en vraagt om een voedselpakket. Het verhaal is dezelfde als de vorige keren, maar ik wil ook de vervelendste niet zijn en vul een tas met boodschappen. Ik weet dat ze het niet breed heeft, maar krijg al weer snel spijt als ik een half uur later een appje krijg met de mededeling dat er geen kaas in de tas zat en dat ze ook nog wc papier en wasverzachter nodig heeft en... vis, want dat eet ze op vrijdag omdat ze katholiek is.

De huiskamer is net gevuld met zo'n dertig mensen die komen eten en ik probeer ondertussen een paar vrijwilligers - afkomstig van een Naardens bedrijf, die komen helpen - wegwijs te maken. Aan een tafel in de hal zit een verwarde man van vermoedelijk Duitse afkomst die even ervoor opeens in ons kantoor stond. Hij wil onderdak... zijn advocaat, die uiteraard niet bereikbaar blijkt te zijn, heeft hem naar ons toegestuurd want bij het Leger des Heils kan hij slapen. Op geen enkele wijze is hem aan zijn verstand te peuteren dat we geen slaapplekken hebben. Dat hij het zou kunnen proberen bij de Cocon. Dat laatste is hij zeker niet van plan, want we zitten in een groot gebouw (begane grond van een flat) en hij wil eerst de bovengelegen verdiepingen controleren want daar zijn de verscholen slaapplekken... Na het verstrekken van een bord eten en een grotere rugzak, wordt de man er niet gezelliger op en wordt hij uiteindelijk door twee agenten uit het pand verwijderd. Alles wat hij mij ondertussen toewenst, klinkt niet echt vriendelijk, maar gelet op de staat waarin hij verkeert, kan ik dat wel hebben. Dat ik het niet anders heb kunnen oplossen voelt als verlies.

De volgende dag verschijnt David weer in de huiskamer, dit keer met Peter. Na de zoveelste nacht op straat op doorweekte schoenen, zijn hun voeten helemaal kapot. Een bak water wordt gehaald, zeep, pleisters en schone sokken... een vrijwilliger wast en verzorgt de kapotte voeten! Bijbelser kan haast niet. Als er even later een dame binnenkomt met taart en iedereen aan de koffie met taart zit, vertelt ze: "Ik ben jarig vandaag en heb niemand om het mee te vieren, dus ik dacht, ik ga maar naar jullie."

Als Komani huilend mijn kantoor binnenkomt vertelt hij dat het been van zijn moeder is geamputeerd. Hij kon bij zijn baas een voorschot krijgen op zijn salaris en heeft nog bij iemand wat geld kunnen lenen. Nu moet er nog 200 euro komen voor de noodzakelijke bloedtransfusies... ziektekostenverzekeringen voor vluchtelingen bestaan niet in Egypte en de zorg is slecht en corrupt. We leggen wat geld bij elkaar.... dit verdriet is niet om aan te zien.

Geweldig dat er buurthuiskamers bestaan met gedreven, liefdevolle vrijwilligers, maar het is eigenlijk te triest voor woorden dat ze nodig zijn....