Zadovolenyy! Blij!

Zo langzamerhand begint het een beetje te lopen, onze Oekraiense maaltijd op de vrijdag. In het begin stonden er vijf mensen in de niet al te grote keuken eten klaar te maken en dan was het om twee uur nog niet klaar. Bezoekers die ongeduldig wachtten en dan maar - zonder lunch - naar huis gingen terwijl al het eten meeging naar de Oekraine opvang.Dat gaat nu een stuk beter en dus kun je bij ons genieten van heerlijke soep, salades en een goed gevulde warme hap!  

In de aanloop naar de samenwerking met de Oekraine opvang hier in Hilversum, kwam ook Pavel ter sprake, een 68-jarige man, die iedere dag met zijn ziel onder zijn arm in de opvang verbleef en zijn dagen vulde met veel te veel drank. Of hij bij ons niet wat zou kunnen doen? Natuurlijk kan dat, maar wat laat je iemand doen die geen woord Nederlands spreekt of verstaat?

'Laat hem maar een keer komen, dan ga ik wel kijken wat er mogelijk is' liet ik de contactpersoon bij de opvang weten. En zo zat ik een paar dagen later met een kleine, vriendelijke maar wel erg verlegen ogende, Pavel op kantoor. Een beetje stug en onwennig kwam hij over. Geen woord Nederlands maar ook geen Engels... Met behulp van de onmisbare app SayHi, aangevuld met handen en voeten kwamen we er gelukkig uit; Pavel zou gaan afwassen! Ik was er een beetje huiverig voor omdat de meeste van onze vrijwilligers ook niet veel 'buiten de deur spreken', dus stelde voor om een dag in de week te beginnen. Kon ik even kijken hoe het ging...

Inmiddels is Pavel niet meer weg te denken! Hij is er op maandag, en op dinsdag en op woensdag, donderdag en vrijdag. En als het nodig is in de avond of op zondag... De spoelkeuken is zijn domein. Vuile vaat op het aanrecht? Verleden tijd! Gebruikte pannen? Zijn al afgewassen terwijl ze nog warm zijn van de kookplaat! Bekers en glazen worden keurig opgestapeld, het aanrecht gesopt en de vloer gedweild. En tsja, de vaatwasser draait op een dag een paar keer meer, de schaaltjes staan in een ander kastje, het bestek ligt andersom in de bak en de messen in een andere lade, maar ach... Tussendoor loopt Pavel glunderend door de gang, gaat even aan tafel zitten en schenkt je een stralende glimlach met veel gouden tanden. Als je vraagt 'Gaat het goed?' dan gaan er twee duimen de lucht in. Drinken doet hij veel minder en hij voelt zich er helemaal bij horen! Als de laatste vrijwilliger weggaat stapt hij op zijn beetje groot uitgevallen kinderfiets om morgen weer voor de deur te staan voor de eerste vrijwilliger er is....

Wij zijn blij met Pavel en ik denk hij met ons!