Passief agressief - 2

Hij ziet er niet direct uit als de gemiddelde kerkganger dus het valt direct op als Noah even voor 10 uur binnenkomt. De dienst kan me niet snel genoeg voorbij zijn, want ik ben wel nieuwsgierig geworden naar deze jonge dertiger. Na afloop wordt Noah door de overige bezoekers al snel in hun midden opgenomen. Hij zit gezellig te kletsen tijdens de koffie en uiteindelijk kan ik hem 'losrukken' uit de belangstelling van de andere aanwezigen.

Er is direct een klik en Noah heeft geen enkele moeite om in een notendop zijn levensverhaal te vertellen. Vader is overleden toen hij 11 jaar was en moeder is bekend met psychiatrische problematiek, waardoor hij al heel jong voor zichzelf moest zorgen. Altijd goed werk gehad, maar uiteindelijk beland in een moeizame relatie, die - na het overtreden van een gebiedsverbod - leidde tot een paar maanden detentie. Nee, echt handig heeft hij niet gehandeld, dat ziet hij na een paar maanden bezinning, ook wel in. Bij de pakken neerzetten zit niet in zijn aard en hij heeft al aardig wat stappen gezet om de draad van het leven weer op te pakken. 

We bespreken de gebeurtenissen van de afgelopen dagen en Noah uit zijn frustratie ten aanzien van de opvang. Voorzichtig breng ik het onderwerp 'onderdak' ter sprake en hij kijkt me aarzelend aan. Tot mijn stomme verbazing vertelt hij dat hij een huis heeft, vanaf morgen... een anti-kraak pand waar hij een jaar in mag blijven wonen. Er zijn nog een paar problemen te tackelen; de borg voor de woning, de inrichting van de woning en het krijgen van een inkomen. Via de opvang zou de uitkering worden geregeld. Alle formulieren heeft Noah ingevuld en stukken aangeleverd, maar deze blijken niet op de plaats van de bestemming te zijn gekomen. Ik word bijna 'passief agressief' als ik denk aan de in gebreke blijvende hulpverlening!

We vullen een paar boodschappentassen en regelen een paar bonnen voor de supermarkt, zodat Noah de eerste week in ieder geval vooruit kan. In de appgroep van het korps doe ik een oproep voor inboedel en binnen no-time is er van alles, een bed, een bank, een stoel, een tafel, potten en pannen etc etc. Wat ben ik trots op onze toko! En dan de borg... ik kijk mijn collega eens aan en ik zie dat we het eens zijn. Ik haal € 350 uit de kas en overhandig Noah de borg. We gaan wel zien wanneer het terugkomt... in het Leger geloven we in nieuwe kansen!

(wordt vervolgd)