Onbeschrijfelijk verdriet

Het gebeurt niet vaak, maar vandaag is ons gebouw gesloten. Vorige week viel er een brief op de mat dat er gewerkt zou worden aan het elektriciteitsnetwerk waardoor we vandaag tussen 9 en 17 uur geen stroom hebben. En dat betekent geen licht, geen verwarming en geen koffie.... Een gepland overleg met de vrijwilligers van de kledingwinkel kan op een andere locatie doorgang vinden en dus vertrek ik op tijd richting Hilversum. Het licht werkt nog en de verwarming ook als ik in het korps aankom, maar verder is het stil in het gebouw en dat voelt onwennig. 

Als ik na het overleg terugkom zit Amir in de hal naar zijn telefoon te staren. Hij heeft geen woning en een inkomen van zo'n 700 euro uit een paar krantenwijken. Het grootste deel van zijn geld gaat iedere week naar zijn moeder, die in een vluchtelingenkamp in Egypte verblijft. Hij kan pas voor zichzelf gaan zorgen als zijn moeder er niet meer is, zegt hij altijd. Amir is wellicht vaker in ons gebouw te vinden dan ik; hij heeft geen andere plek om naar toe te gaan. Hij zet de vuilcontainer buiten, zuigt en dweilt de vloeren en plundert regelmatig de koelkast. 

Hij komt uit Sudan en ook al horen we maar weinig in het nieuws over dit land, er woedt daar een vreselijke oorlog. Amir staart nog steeds naar zijn telefoon. Als ik vraag of het een beetje gaat vandaag, kijkt hij op en ik zie een paar tranen over zijn gezicht lopen. "Het is erg", zegt hij "echt erg". En hij laat me een filmpje zien dat hij net via WhatsApp heeft gekregen. Een filmpje van een plek net buiten zijn geboortestad. Ik zie mensen in zandkleurige uniformen die zeker twintig, dertig mensen neerschieten en als ze neervallen nog eens doorzeven met kogels. "Ik hier vlakbij gewoond" zegt Amir "Dit mijn mensen". Hij kijkt me aan en de tranen lopen over zijn wangen. Ik heb geen tekst, geen woorden van troost bij dit gruwelijke geweld... ik kan niets anders doen dan mijn arm om hem heen slaan en hem vasthouden.