Gedreven door Liefde

Vast nog nooit van gehoord van 'Kerken met Stip'... dat had ik nl. ook niet, tot ik in Hilversum ging werken. Het is een prachtige organisatie die zich inzet om contact op te bouwen met mensen in een sociaal kwetsbare situatie. Dat kunnen mensen zijn met een detentie- of instellingsverleden, maar ook mensen die gewoon op zoek zijn naar contact. Een pastoraal werker brengt de betreffende persoon in contact met een vrijwilliger of medewerker van één van de aangesloten kerken en zo werd ik gebeld met de vraag of ik contact op wil nemen met Noah. Natuurlijk, gaan we doen, maar Noah was me net voor. Hij heeft een probleem... Na drie maanden detentie, huis kwijt, baan kwijt, heeft hij tijdelijk onderdak kunnen regelen in de plaatselijke dag- en nachtopvang. Wegens goed gedrag was hij een paar dagen eerder uit detentie gekomen en had daarom een paar nacht op straat verbleven, met twee boodschappentassen met zijn bezittingen. Al snel wordt duidelijk dat Noah niet gaat afwachten wat er ...

Zo langzamerhand begint het een beetje te lopen, onze Oekraiense maaltijd op de vrijdag. In het begin stonden er vijf mensen in de niet al te grote keuken eten klaar te maken en dan was het om twee uur nog niet klaar. Bezoekers die ongeduldig wachtten en dan maar - zonder lunch - naar huis gingen terwijl al het eten meeging naar de Oekraine opvang.Dat gaat nu een stuk beter en dus kun je bij ons genieten van heerlijke soep, salades en een goed gevulde warme hap!    In de aanloop naar de samenwerking met de Oekraine opvang hier in Hilversum, kwam ook Pavel ter sprake, een 68-jarige man, die iedere dag met zijn ziel onder zijn arm in de opvang verbleef en zijn dagen vulde met veel te veel drank. Of hij bij ons niet wat zou kunnen doen? Natuurlijk kan dat, maar wat laat je iemand doen die geen woord Nederlands spreekt of verstaat? 'Laat hem maar een keer komen, dan ga ik wel kijken wat er mogelijk is' liet ik de contactpersoon bij de opvang weten. En zo zat ik een paar dagen late...

Het is een beetje jammer dat we niet zo goed in staat zijn om inzichtelijk te maken wat we nou eigenlijk allemaal doen in onze buurthuiskamer. Jazeker, bijzondere verhalen te over, maar die geven natuurlijk geen representatief beeld van de 'gemiddelde' bezoeker. Gelukkig wordt de huiskamer ook bevolkt door gezellige buurtbewoners, die binnenlopen voor een kop koffie, door ouderen die behoefte hebben aan een praatje of iemand die een vraag heeft over het één en ander.  Triest genoeg kent een 'gemiddelde' dag ook veel zorgen voor onze vrijwilligers. Een bewoner komt melden dat er een dakloze op de parkeerplaats van de flat ligt te slapen. We willen onze directe omgeving graag te vriend houden dus wordt David wakker gemaakt en vriendelijk verzocht om ergens anders zijn roes verder uit te slapen. Een uurtje later tref ik hem, diep in slaap, languit op de grond, een straat verderop. Wat had ik hem graag een matras gegund... David kan bij ons douchen, z'n kleren worden ge...

Dat de 'gemiddelde' bezoeker van de buurthuiskamer verandert wordt steeds duidelijker en dat vraagt behoorlijk veel van onze vrijwilligers. Eenzaamheid, dakloosheid, verslaving en psychiatrische aandoeningen treffen we steeds vaker in de huiskamer. O ver het algemeen gaat het er best gemoedelijk aan toe en zijn de uitdagingen hanteerbaar. Deze week lijkt een explosie van ellende, verdriet en uitdagingen de huiskamer te treffen. Al snel is duidelijk dat Komani compleet uit zijn doen is. 18 jaar geleden vluchtte hij uit Soedan naar Nederland, alles achterlatend wat hem lief en dierbaar is. Anderhalf jaar geleden zijn kamer kwijt geraakt doordat hij al het geld dat hij verdient opstuurt naar zijn moeder en zus in zijn geboorteland. De oorlog heeft daar weer verwoestend toegeslagen en moeder en zus zijn gevlucht naar Egypte. Moeder blijkt ernstig ziek en het enige wat haar kan redden is een beenamputatie. Hiervoor moet 1400 euro op tafel komen.... Komani is ontroostbaar. Als David ...

David komt ons kantoor binnengestormt: "Waar is Geer, want ik heb een broek nodig!" Dat laatst is wel duidelijk... de broek die hij aan heeft is erg vuil en zeker niet erg heel meer. David drinkt vaak te veel en gebruikt ook meer dan goed voor hem is, ook al beweert hij zelf dat hij maar een jointje per dag rookt. "Ik ben mijn kaartje voor de winkel kwijt en heb niets meer", voegt hij er nog aan toe. Geer is er even niet dus ik geef hem een stempelkaartje voor de winkel t.w.v. 30 euro. Hiermee kan hij in onze kledingwinkel kleding kopen, maar in de buurthuiskamer ook zijn lunch betalen of zelfs meedoen aan de bingomiddag. Niet dat ik hem dat direct zie doen, maar het zou kunnen. De kledingwinkel is voor veel Hilversummers van belang. Voor een klein bedragje kun je er prima kleding kopen. Niet alleen aantrekkelijk voor mensen die niet zoveel te besteden hebben, maar ook voor milieubewuste shoppers en vintage liefhebbers. We hebben dan ook een behoorlijke klantenkring...

Dinsdagmiddag gaat mijn mobiele telefoon.... "Hallo Silvia, met Merel!". Het klinkt alsof ik Merel al jarenlang ken maar in mijn geheugen doemt zo snel geen gezicht op. Ook haar naam doet geen lichtje branden. "Goedemiddag, Merel", antwoord ik op zo'n neutraal mogelijke toon die in het midden laat of ik nou wel of niet weet wie ik aan de telefoon heb. "Kan ik morgenmiddag langskomen voor een opdracht voor school?". Bij mij gaat nog steeds geen lampje branden en dat wijt ik dan maar aan mijn leeftijd, dus reageer ik met een "Je moet me even op weg helpen. Wat voor opdracht en voor welke school?".  Merel zit op de Hogelschool voor Journalistiek en inderdaad spreek ik regelmatig studenten die voor de opleiding een interview moeten houden of een video moeten opnemen. Niet altijd zit ik op dit soort 'werkonderbrekingen' te wachten, maar naar mijn idee moet iedereen de gelegenheid krijgen om een vak te leren. Bovendien is het een mooie kans...

Een appje van Dorris... niet dat ik weet wie het is, maar het heeft iets te maken met asielzoekers en kleding. Heen en weer appen is ook zo'n gedoe, dus beter om maar even een afspaak te maken om face to face de situatie te bespreken. En nu zit ze tegenover me. Het hele asielgebeuren in Hilversum is wat complex. Er zitten nu 400 Oekraïense vluchtelingen op de Heuvellaan. Dit pand gaat gesloopt worden en een groot deel van deze bewoners gaan naar het Thebegebouw. Veel van deze mensen werken of hebben dagbesteding en redden zich aardig. In het Philips gebouw gaat een nieuwe groep Oekraïense vluchtelingen worden opgevangen. Wellicht wel 800. En dan hebben we ook nog de 'gewone' asielzoekers... die verblijven in Hotel Gooiland. Tachtig zijn dat er nu ongeveer. De opvang is opgestart vanuit de gemeente, maar nu gaat het COA het overnemen. Enerzijds beter, maar anderzijds moet er weer gedeald worden met nieuwe regels. En dat betekent onder meer dat er geen kledinguitgifte meer ma...