Gedreven door Liefde

Ik kan er echt niets aan doen, maar ik sluit mensen snel in mijn hart. Ik ga van ze houden, met alle mooie en minder mooie kanten! Waar de één een vrouw ziet en ruikt die al weken niet heeft gedouched... zie ik iemand die een knuffel nodig heeft. Waar de ander een luie niet-Europeaan ziet... zie ik iemand die niemand heeft, alles kwijt is en niet in beweging kán komen. Als op Paasmorgen er twee niet zo fris uitziende mensen voor de deur van het gebouw op de grond zitten en één van onze mensen zegt dat er geen plaats is bij het Paasontbijt omdat ze zich niet hebben opgegeven, stijgt het schaamrood naar mijn kaken. Natuurlijk is er plaats! En zo ben ik ook gaan houden van Noah! Natuurlijk heeft hij van alles niet goed gedaan, maar ik ben ook verre van feilloos in mijn leven geweest. Maar Noah is een beetje als een verloren zoon... hij heeft eindelijk de weg naar huis gevonden. Het gaat hem goed! Hij heeft een baan, een superleuke vriendin, een 'gewoon' huis en een geloofsfamilie ...

Hij ziet er niet direct uit als de gemiddelde kerkganger dus het valt direct op als Noah even voor 10 uur binnenkomt. De dienst kan me niet snel genoeg voorbij zijn, want ik ben wel nieuwsgierig geworden naar deze jonge dertiger. Na afloop wordt Noah door de overige bezoekers al snel in hun midden opgenomen. Hij zit gezellig te kletsen tijdens de koffie en uiteindelijk kan ik hem 'losrukken' uit de belangstelling van de andere aanwezigen. Er is direct een klik en Noah heeft geen enkele moeite om in een notendop zijn levensverhaal te vertellen. Vader is overleden toen hij 11 jaar was en moeder is bekend met psychiatrische problematiek, waardoor hij al heel jong voor zichzelf moest zorgen. Altijd goed werk gehad, maar uiteindelijk beland in een moeizame relatie, die - na het overtreden van een gebiedsverbod - leidde tot een paar maanden detentie. Nee, echt handig heeft hij niet gehandeld, dat ziet hij na een paar maanden bezinning, ook wel in. Bij de pakken neerzetten zit niet in...

Vast nog nooit van gehoord van 'Kerken met Stip'... dat had ik nl. ook niet, tot ik in Hilversum ging werken. Het is een prachtige organisatie die zich inzet om contact op te bouwen met mensen in een sociaal kwetsbare situatie. Dat kunnen mensen zijn met een detentie- of instellingsverleden, maar ook mensen die gewoon op zoek zijn naar contact. Een pastoraal werker brengt de betreffende persoon in contact met een vrijwilliger of medewerker van één van de aangesloten kerken en zo werd ik gebeld met de vraag of ik contact op wil nemen met Noah. Natuurlijk, gaan we doen, maar Noah was me net voor. Hij heeft een probleem... Na drie maanden detentie, huis kwijt, baan kwijt, heeft hij tijdelijk onderdak kunnen regelen in de plaatselijke dag- en nachtopvang. Wegens goed gedrag was hij een paar dagen eerder uit detentie gekomen en had daarom een paar nacht op straat verbleven, met twee boodschappentassen met zijn bezittingen. Al snel wordt duidelijk dat Noah niet gaat afwachten wat er ...

Zo langzamerhand begint het een beetje te lopen, onze Oekraiense maaltijd op de vrijdag. In het begin stonden er vijf mensen in de niet al te grote keuken eten klaar te maken en dan was het om twee uur nog niet klaar. Bezoekers die ongeduldig wachtten en dan maar - zonder lunch - naar huis gingen terwijl al het eten meeging naar de Oekraine opvang.Dat gaat nu een stuk beter en dus kun je bij ons genieten van heerlijke soep, salades en een goed gevulde warme hap!    In de aanloop naar de samenwerking met de Oekraine opvang hier in Hilversum, kwam ook Pavel ter sprake, een 68-jarige man, die iedere dag met zijn ziel onder zijn arm in de opvang verbleef en zijn dagen vulde met veel te veel drank. Of hij bij ons niet wat zou kunnen doen? Natuurlijk kan dat, maar wat laat je iemand doen die geen woord Nederlands spreekt of verstaat? 'Laat hem maar een keer komen, dan ga ik wel kijken wat er mogelijk is' liet ik de contactpersoon bij de opvang weten. En zo zat ik een paar dagen late...

Het is een beetje jammer dat we niet zo goed in staat zijn om inzichtelijk te maken wat we nou eigenlijk allemaal doen in onze buurthuiskamer. Jazeker, bijzondere verhalen te over, maar die geven natuurlijk geen representatief beeld van de 'gemiddelde' bezoeker. Gelukkig wordt de huiskamer ook bevolkt door gezellige buurtbewoners, die binnenlopen voor een kop koffie, door ouderen die behoefte hebben aan een praatje of iemand die een vraag heeft over het één en ander.  Triest genoeg kent een 'gemiddelde' dag ook veel zorgen voor onze vrijwilligers. Een bewoner komt melden dat er een dakloze op de parkeerplaats van de flat ligt te slapen. We willen onze directe omgeving graag te vriend houden dus wordt David wakker gemaakt en vriendelijk verzocht om ergens anders zijn roes verder uit te slapen. Een uurtje later tref ik hem, diep in slaap, languit op de grond, een straat verderop. Wat had ik hem graag een matras gegund... David kan bij ons douchen, z'n kleren worden ge...

Dat de 'gemiddelde' bezoeker van de buurthuiskamer verandert wordt steeds duidelijker en dat vraagt behoorlijk veel van onze vrijwilligers. Eenzaamheid, dakloosheid, verslaving en psychiatrische aandoeningen treffen we steeds vaker in de huiskamer. O ver het algemeen gaat het er best gemoedelijk aan toe en zijn de uitdagingen hanteerbaar. Deze week lijkt een explosie van ellende, verdriet en uitdagingen de huiskamer te treffen. Al snel is duidelijk dat Komani compleet uit zijn doen is. 18 jaar geleden vluchtte hij uit Soedan naar Nederland, alles achterlatend wat hem lief en dierbaar is. Anderhalf jaar geleden zijn kamer kwijt geraakt doordat hij al het geld dat hij verdient opstuurt naar zijn moeder en zus in zijn geboorteland. De oorlog heeft daar weer verwoestend toegeslagen en moeder en zus zijn gevlucht naar Egypte. Moeder blijkt ernstig ziek en het enige wat haar kan redden is een beenamputatie. Hiervoor moet 1400 euro op tafel komen.... Komani is ontroostbaar. Als David ...

David komt ons kantoor binnengestormt: "Waar is Geer, want ik heb een broek nodig!" Dat laatst is wel duidelijk... de broek die hij aan heeft is erg vuil en zeker niet erg heel meer. David drinkt vaak te veel en gebruikt ook meer dan goed voor hem is, ook al beweert hij zelf dat hij maar een jointje per dag rookt. "Ik ben mijn kaartje voor de winkel kwijt en heb niets meer", voegt hij er nog aan toe. Geer is er even niet dus ik geef hem een stempelkaartje voor de winkel t.w.v. 30 euro. Hiermee kan hij in onze kledingwinkel kleding kopen, maar in de buurthuiskamer ook zijn lunch betalen of zelfs meedoen aan de bingomiddag. Niet dat ik hem dat direct zie doen, maar het zou kunnen. De kledingwinkel is voor veel Hilversummers van belang. Voor een klein bedragje kun je er prima kleding kopen. Niet alleen aantrekkelijk voor mensen die niet zoveel te besteden hebben, maar ook voor milieubewuste shoppers en vintage liefhebbers. We hebben dan ook een behoorlijke klantenkring...