Gedreven door Liefde

We hadden hem al een tijdje gemist, maar opeens is hij er weer iedere dag. Een paar maanden geleden liep hij op straat na door zijn moeder uit huis gezet te zijn. De reden volgens Yousef? Hij had zich - als moslim - bekeerd tot het christendom en dat konden moeder en oma niet op prijs stellen. Na een praatje met Yousef ben ik weer helemaal op de hoogte. Ja, hij heeft een paar maanden op straat rond gehangen, maar verblijft nu in de dag- en nachtopvang. Hij heeft besloten zo snel mogelijk zijn leven weer op de rit te krijgen. Of wij hem daarbij willen helpen? Hij wil graag een stukje mentale support en uiteraard gaan we ons best doen om hem te ondersteunen waar mogelijk. Iedere dinsdag komt hij de rapportage van de Jellinek laten zien zodat we weten dat hij echt clean is. Dit gaat al maanden goed en daar is Yousef terecht supertrots op en wij ook! Af en toe doet hij wat klusjes in het gebouw en daarvoor krijgt hij een cadeaukaart van een supermarkt in de buurt of mag hij naar de kapper....

Het zal in november twee jaar geleden zijn dat er een mailtje binnenkwam met een verzoek om een kerstpakket. Omdat we de aanvrager niet kenden en we ook niet 'zomaar' kerstpakketten weggeven besloot ik om er maar even een bezoekje aan te wagen. En inderdaad... de situatie was niet echt heel feestelijk te noemen, ook al waren de feestdagen in aantocht. Een kale betonnen vloer, niets om op te koken, man met een herseninfarct, schuldsanering etc. Het verhaal aanhorend van Roelie, begreep ik wel dat een kerstpakket hier wel op zijn plaats zou zijn. Aldus geschiedde.... Inmiddels is het echtpaar regelmatig te vinden in de kledingwinkel, is er een elektrische kookplaat voor ze geregeld en helpen we ze regelmatig met een gratis kledingkaart of een 'bon'  van één van de goedkopere supermarkten in Hilversum. De bonnen, die tegenwoordig van plastic zijn, maar gelukkig wel opnieuw op te laden, liggen in de la van mijn bureau. Vorige week grote stress omdat ik blijkbaar twee gebrui...

Twee jaar geleden hadden we een 'Christmas Sing Along' gepland, die niet doorging vanwege flinke ijzel. Gelukkig kan deze muzikale middag, met een vlot programma met klassieke en eigentijdse kerstliedjes, dit jaar wel doorgaan. De zaal is gevuld met meer dan zeventig mensen die genieten van 'Stille nacht' tot 'All I want for Christmas is You!' Op de een of andere manier komt dat laatste liedje flink bij mij binnen... Ik hou helemaal niet zo van kerst; het is een drukke tijd die meer in het teken staat van hard werken, veel organiseren en van het bemoedigen van mensen die in deze weken extra geconfronteerd worden met alles wat ze niet meer hebben. Maar h et liedje zet me even stil, raakt me! T ot slot zingen we het 'Ere zij God' en ik zie vanuit mijn ooghoeken Nadine meezingen... Na afloop ontmoeten we elkaar in de huiskamer, er zijn sandwiches en er hangt een gezellige sfeer. Geer staat drinken uit te delen samen met Nadine en als ik dat zie kan ik wel j...

Of ik even tijd heb om Ahmed te spreken, komt een stagiaire vragen. Eigenlijk niet, want we zijn net bezig om de collecteweek af te ronden en er ligt in emmers en collectebussen ruim 10.000 euro op kantoor. De geldtelmachine staat te ratelen. Maar Ahmed danst letterlijk en figuurlijk mijn kantoor al binnen... Hij staat van zijn ene been op het andere te springen met een briefje in zijn hand. Hij is zijn bankpas kwijt en nu kan hij zijn weekgeld niet opnemen, of ik even wat kan regelen met zijn bewindvoerder? Toevallig ken ik deze bewindvoerder dus de snelste manier is om even te bellen. Henk laat me weten dat hij 100 euro zal overmaken op de rekening van onze locatie, zodat ik Ahmed van zijn weekgeld kan voorzien. Ik laat hem tekenen voor ontvangst en geef hem 100 euro. O ja, of hij ook zijn bankpasje naar ons adres mag laten sturen? Hij vertrouwt de opvang waar hij verblijft niet zo heel erg. Natuurlijk, dat mag ook. Voor ik het weet hangt Ahmed om mijn nek en geeft me een, niet heel ...

Het gebeurt niet vaak, maar vandaag is ons gebouw gesloten. Vorige week viel er een brief op de mat dat er gewerkt zou worden aan het elektriciteitsnetwerk waardoor we vandaag tussen 9 en 17 uur geen stroom hebben. En dat betekent geen licht, geen verwarming en geen koffie.... Een gepland overleg met de vrijwilligers van de kledingwinkel kan op een andere locatie doorgang vinden en dus vertrek ik op tijd richting Hilversum. Het licht werkt nog en de verwarming ook als ik in het korps aankom, maar verder is het stil in het gebouw en dat voelt onwennig.  Als ik na het overleg terugkom zit Amir in de hal naar zijn telefoon te staren. Hij heeft geen woning en een inkomen van zo'n 700 euro uit een paar krantenwijken. Het grootste deel van zijn geld gaat iedere week naar zijn moeder, die in een vluchtelingenkamp in Egypte verblijft. Hij kan pas voor zichzelf gaan zorgen als zijn moeder er niet meer is, zegt hij altijd. Amir is wellicht vaker in ons gebouw te vinden dan ik; hij heeft geen...

Ik kan er echt niets aan doen, maar ik sluit mensen snel in mijn hart. Ik ga van ze houden, met alle mooie en minder mooie kanten! Waar de één een vrouw ziet en ruikt die al weken niet heeft gedouched... zie ik iemand die een knuffel nodig heeft. Waar de ander een luie niet-Europeaan ziet... zie ik iemand die niemand heeft, alles kwijt is en niet in beweging kán komen. Als op Paasmorgen er twee niet zo fris uitziende mensen voor de deur van het gebouw op de grond zitten en één van onze mensen zegt dat er geen plaats is bij het Paasontbijt omdat ze zich niet hebben opgegeven, stijgt het schaamrood naar mijn kaken. Natuurlijk is er plaats! En zo ben ik ook gaan houden van Noah! Natuurlijk heeft hij van alles niet goed gedaan, maar ik ben ook verre van feilloos in mijn leven geweest. Maar Noah is een beetje als een verloren zoon... hij heeft eindelijk de weg naar huis gevonden. Het gaat hem goed! Hij heeft een baan, een superleuke vriendin, een 'gewoon' huis en een geloofsfamilie ...

Hij ziet er niet direct uit als de gemiddelde kerkganger dus het valt direct op als Noah even voor 10 uur binnenkomt. De dienst kan me niet snel genoeg voorbij zijn, want ik ben wel nieuwsgierig geworden naar deze jonge dertiger. Na afloop wordt Noah door de overige bezoekers al snel in hun midden opgenomen. Hij zit gezellig te kletsen tijdens de koffie en uiteindelijk kan ik hem 'losrukken' uit de belangstelling van de andere aanwezigen. Er is direct een klik en Noah heeft geen enkele moeite om in een notendop zijn levensverhaal te vertellen. Vader is overleden toen hij 11 jaar was en moeder is bekend met psychiatrische problematiek, waardoor hij al heel jong voor zichzelf moest zorgen. Altijd goed werk gehad, maar uiteindelijk beland in een moeizame relatie, die - na het overtreden van een gebiedsverbod - leidde tot een paar maanden detentie. Nee, echt handig heeft hij niet gehandeld, dat ziet hij na een paar maanden bezinning, ook wel in. Bij de pakken neerzetten zit niet in...