Gedreven door Liefde

Dat de 'gemiddelde' bezoeker van de buurthuiskamer verandert wordt steeds duidelijker en dat vraagt behoorlijk veel van onze vrijwilligers. Eenzaamheid, dakloosheid, verslaving en psychiatrische aandoeningen treffen we steeds vaker in de huiskamer. O ver het algemeen gaat het er best gemoedelijk aan toe en zijn de uitdagingen hanteerbaar. Deze week lijkt een explosie van ellende, verdriet en uitdagingen de huiskamer te treffen. Al snel is duidelijk dat Komani compleet uit zijn doen is. 18 jaar geleden vluchtte hij uit Soedan naar Nederland, alles achterlatend wat hem lief en dierbaar is. Anderhalf jaar geleden zijn kamer kwijt geraakt doordat hij al het geld dat hij verdient opstuurt naar zijn moeder en zus in zijn geboorteland. De oorlog heeft daar weer verwoestend toegeslagen en moeder en zus zijn gevlucht naar Egypte. Moeder blijkt ernstig ziek en het enige wat haar kan redden is een beenamputatie. Hiervoor moet 1400 euro op tafel komen.... Komani is ontroostbaar. Als David ...

David komt ons kantoor binnengestormt: "Waar is Geer, want ik heb een broek nodig!" Dat laatst is wel duidelijk... de broek die hij aan heeft is erg vuil en zeker niet erg heel meer. David drinkt vaak te veel en gebruikt ook meer dan goed voor hem is, ook al beweert hij zelf dat hij maar een jointje per dag rookt. "Ik ben mijn kaartje voor de winkel kwijt en heb niets meer", voegt hij er nog aan toe. Geer is er even niet dus ik geef hem een stempelkaartje voor de winkel t.w.v. 30 euro. Hiermee kan hij in onze kledingwinkel kleding kopen, maar in de buurthuiskamer ook zijn lunch betalen of zelfs meedoen aan de bingomiddag. Niet dat ik hem dat direct zie doen, maar het zou kunnen. De kledingwinkel is voor veel Hilversummers van belang. Voor een klein bedragje kun je er prima kleding kopen. Niet alleen aantrekkelijk voor mensen die niet zoveel te besteden hebben, maar ook voor milieubewuste shoppers en vintage liefhebbers. We hebben dan ook een behoorlijke klantenkring...

Dinsdagmiddag gaat mijn mobiele telefoon.... "Hallo Silvia, met Merel!". Het klinkt alsof ik Merel al jarenlang ken maar in mijn geheugen doemt zo snel geen gezicht op. Ook haar naam doet geen lichtje branden. "Goedemiddag, Merel", antwoord ik op zo'n neutraal mogelijke toon die in het midden laat of ik nou wel of niet weet wie ik aan de telefoon heb. "Kan ik morgenmiddag langskomen voor een opdracht voor school?". Bij mij gaat nog steeds geen lampje branden en dat wijt ik dan maar aan mijn leeftijd, dus reageer ik met een "Je moet me even op weg helpen. Wat voor opdracht en voor welke school?".  Merel zit op de Hogelschool voor Journalistiek en inderdaad spreek ik regelmatig studenten die voor de opleiding een interview moeten houden of een video moeten opnemen. Niet altijd zit ik op dit soort 'werkonderbrekingen' te wachten, maar naar mijn idee moet iedereen de gelegenheid krijgen om een vak te leren. Bovendien is het een mooie kans...

Een appje van Dorris... niet dat ik weet wie het is, maar het heeft iets te maken met asielzoekers en kleding. Heen en weer appen is ook zo'n gedoe, dus beter om maar even een afspaak te maken om face to face de situatie te bespreken. En nu zit ze tegenover me. Het hele asielgebeuren in Hilversum is wat complex. Er zitten nu 400 Oekraïense vluchtelingen op de Heuvellaan. Dit pand gaat gesloopt worden en een groot deel van deze bewoners gaan naar het Thebegebouw. Veel van deze mensen werken of hebben dagbesteding en redden zich aardig. In het Philips gebouw gaat een nieuwe groep Oekraïense vluchtelingen worden opgevangen. Wellicht wel 800. En dan hebben we ook nog de 'gewone' asielzoekers... die verblijven in Hotel Gooiland. Tachtig zijn dat er nu ongeveer. De opvang is opgestart vanuit de gemeente, maar nu gaat het COA het overnemen. Enerzijds beter, maar anderzijds moet er weer gedeald worden met nieuwe regels. En dat betekent onder meer dat er geen kledinguitgifte meer ma...

" Waar zouden we jullie mee kunnen helpen?" De vraag werd gesteld door een medewerker van een grote Gooise vastgoedonderneming. Regematig helpen medewerkers van verschillende bedrijven mee bij het bereiden en uitserveren van de maandelijkse maaltijd in de buurthuiskamer. Voor hen de gelegenheid om kennis te maken met een ander stuk werk van het Leger des Heils en voor ons de gelegenheid om ons verhaal, onze mensen onder de aandacht van het bedrijfsleven te brengen. Ik hoefde geen moment na te denken over het antwoord... we wilden al een hele tijd graag een douche in ons gebouw. Niet omdat de mensen in de rij staan om te kunnen douchen, maar omdat we regelmatig mensen ontmoeten die het heerlijk zouden vinden om even te kunnen douchen, om even warm en schoon te worden. Lekker schone kleren te kunnen aantrekken om na een maaltijd, toch - verdrietig genoeg - de straat weer op te moeten. Een aparte ruimte voor een douche hadden we helemaal niet, maar er zit een afvoerputje in het ...

Hij staat een beetje onwennig om zich heen te kijken. Slank postuur, lang haar in een staartje, beetje nonchalant gekleed en overduidelijk voor de eerste keer over de drempel gestapt van onze buurthuiskamer. Ik stel me voor en vraag of ik hem ergens mee kan helpen. "Nou dat weet ik niet, maar ik heb een beetje een probleem, denk ik" is zijn antwoord. Ik stel voor om verder kennis te maken en ga hem voor naar mijn kantoor.  Evert, heet hij en wat ik uit zijn, enigszins verwarde, verhaal opmaak is dat zijn uitkering is stopgezet... al een paar maanden geleden en dat zijn geld nu wel zo'n beetje op is. Hij heeft geen idee wat hij nu moet doen. Doorpratend wordt zijn verhaal niet echt veel duidelijker. Op mijn suggestie om contact op te nemen met zijn contactpersoon bij de sociale dienst, valt hij stil en verschiet van kleur. Hij weet niet wie dat is en kan het ook niet nakijken. Hij heeft geen telefoon, geen e-mail, geen internet en weet ook niet waar zijn DigiD is.  Mijn co...

  "Silvia... o, gelukkig je bent er nog!" komt Joke opgelucht mijn kantoor binnen. "Hij is er weer en volgens mij is ie behoorlijk dronken!". Dat laatste blijkt een understatement te zijn... Maarten is echt ladderzat en kan nauwelijks op zijn benen staan. Als ik binnenkom kijkt hij mij met zijn te glimmende ogen stralend aan en pakt mijn hand vast. Vervolgens trekt hij mij een beetje naar zich toe en probeert zijn hand op mijn billen te leggen, waarop ik mijn armen wat verder strek om een beetje op een gezonde afstand te blijven. "Wat ben ik blij dat ik jou zie" brengt hij met veel moeite uit. Op mijn vraag wat ik voor hem kan doen, maakt hij een paar seksueel getinte opmerkingen. Hij wil wel graag wat eten, een broodje met mij erop.... Met moeite mijn lachen inhoudend vertel ik hem dat ik al verkocht ben, dus dat hij mag kiezen uit kaas, ham of zoet beleg. Met dat antwoord is hij niet echt tevreden en probeert het nog even met "Ahhhh, ik wil echt jou...