Gedreven door Liefde

Het zal een jaar of twee geleden zijn dat ik aan het bureau van een van de wethouders zat om het te hebben over zijn uitspraak dat 'dakloosheid in onze gemeente niet zo'n issue is'. Mijn ervaring was namelijk een heel andere en daarover wilde ik graag van gedachte wisselen. En eerlijk is eerlijk, hij nam alle tijd om naar mij te luisteren. Of er daarna veel veranderd is? Nou dat niet.... Dat het weer herfst is merken we ook in de buurthuiskamer. Buiten vallen de blaadjes, regent en stormt het, maar binnen ook. Manuela is weer binnen komen waaien na een avontuur in Spanje, waar ze blijkbaar niet heeft kunnen vinden waar ze naar zocht. De afgelopen dagen is ze steeds weer met verkeerde mensen mee geweest om maar ergens onderdak te hebben en nu zit ze al de hele ochtend huilend aan de telefoon... Joeri, die gelukkig nog beschikt over een redelijk netwerk, maar toch weer zijn plek in de dag-en nachtopvang is kwijtgeraakt door middelengebruik, verblijft nu op een camping ergens ...

We hadden hem   een hele tijd niet gezien, maar opeens is Pawel er weer. Hij ziet er slecht uit en is ook moeizaam aanspreekbaar. Met zijn pet op en grote rugzak om sjokt hij de huiskamer binnen. Hij drinkt een kop koffie en voor we er erg in hebben verdwijnt hij weer. De een weet te vertellen dat hij zijn ID-kaart kwijt is, de ander dat hij van de week nog door de politie geboeid werd afgevoerd wegens overtreding van het hem opgelegde centrumverbod. Van een kort gesprekje met hem word ik niet veel wijzer over hoe het nou met hem gaat. Hij moet contact opnemen met de Poolse ambassade om een nieuwe ID-kaart aan te vragen, maar hij heeft geen moed om daarvoor een computer bij de bibliotheek op te zoeken. Als we de volgende dag even een broodje bij de Mac gaan eten (omdat naar huis gaan voor de derde avond op rij geen optie is en de diepvriezer leeg was) komt Pawel aangesjokt. Hij ziet er niet beter uit dan de vorige dag, laat zich neervallen op een stoel en legt zijn hoofd op het taf...

We hadden hem al een tijdje gemist, maar opeens is hij er weer iedere dag. Een paar maanden geleden liep hij op straat na door zijn moeder uit huis gezet te zijn. De reden volgens Yousef? Hij had zich - als moslim - bekeerd tot het christendom en dat konden moeder en oma niet op prijs stellen. Na een praatje met Yousef ben ik weer helemaal op de hoogte. Ja, hij heeft een paar maanden op straat rond gehangen, maar verblijft nu in de dag- en nachtopvang. Hij heeft besloten zo snel mogelijk zijn leven weer op de rit te krijgen. Of wij hem daarbij willen helpen? Hij wil graag een stukje mentale support en uiteraard gaan we ons best doen om hem te ondersteunen waar mogelijk. Iedere dinsdag komt hij de rapportage van de Jellinek laten zien zodat we weten dat hij echt clean is. Dit gaat al maanden goed en daar is Yousef terecht supertrots op en wij ook! Af en toe doet hij wat klusjes in het gebouw en daarvoor krijgt hij een cadeaukaart van een supermarkt in de buurt of mag hij naar de kapper....

Het zal in november twee jaar geleden zijn dat er een mailtje binnenkwam met een verzoek om een kerstpakket. Omdat we de aanvrager niet kenden en we ook niet 'zomaar' kerstpakketten weggeven besloot ik om er maar even een bezoekje aan te wagen. En inderdaad... de situatie was niet echt heel feestelijk te noemen, ook al waren de feestdagen in aantocht. Een kale betonnen vloer, niets om op te koken, man met een herseninfarct, schuldsanering etc. Het verhaal aanhorend van Roelie, begreep ik wel dat een kerstpakket hier wel op zijn plaats zou zijn. Aldus geschiedde.... Inmiddels is het echtpaar regelmatig te vinden in de kledingwinkel, is er een elektrische kookplaat voor ze geregeld en helpen we ze regelmatig met een gratis kledingkaart of een 'bon'  van één van de goedkopere supermarkten in Hilversum. De bonnen, die tegenwoordig van plastic zijn, maar gelukkig wel opnieuw op te laden, liggen in de la van mijn bureau. Vorige week grote stress omdat ik blijkbaar twee gebrui...

Twee jaar geleden hadden we een 'Christmas Sing Along' gepland, die niet doorging vanwege flinke ijzel. Gelukkig kan deze muzikale middag, met een vlot programma met klassieke en eigentijdse kerstliedjes, dit jaar wel doorgaan. De zaal is gevuld met meer dan zeventig mensen die genieten van 'Stille nacht' tot 'All I want for Christmas is You!' Op de een of andere manier komt dat laatste liedje flink bij mij binnen... Ik hou helemaal niet zo van kerst; het is een drukke tijd die meer in het teken staat van hard werken, veel organiseren en van het bemoedigen van mensen die in deze weken extra geconfronteerd worden met alles wat ze niet meer hebben. Maar h et liedje zet me even stil, raakt me! T ot slot zingen we het 'Ere zij God' en ik zie vanuit mijn ooghoeken Nadine meezingen... Na afloop ontmoeten we elkaar in de huiskamer, er zijn sandwiches en er hangt een gezellige sfeer. Geer staat drinken uit te delen samen met Nadine en als ik dat zie kan ik wel j...

Of ik even tijd heb om Ahmed te spreken, komt een stagiaire vragen. Eigenlijk niet, want we zijn net bezig om de collecteweek af te ronden en er ligt in emmers en collectebussen ruim 10.000 euro op kantoor. De geldtelmachine staat te ratelen. Maar Ahmed danst letterlijk en figuurlijk mijn kantoor al binnen... Hij staat van zijn ene been op het andere te springen met een briefje in zijn hand. Hij is zijn bankpas kwijt en nu kan hij zijn weekgeld niet opnemen, of ik even wat kan regelen met zijn bewindvoerder? Toevallig ken ik deze bewindvoerder dus de snelste manier is om even te bellen. Henk laat me weten dat hij 100 euro zal overmaken op de rekening van onze locatie, zodat ik Ahmed van zijn weekgeld kan voorzien. Ik laat hem tekenen voor ontvangst en geef hem 100 euro. O ja, of hij ook zijn bankpasje naar ons adres mag laten sturen? Hij vertrouwt de opvang waar hij verblijft niet zo heel erg. Natuurlijk, dat mag ook. Voor ik het weet hangt Ahmed om mijn nek en geeft me een, niet heel ...

Het gebeurt niet vaak, maar vandaag is ons gebouw gesloten. Vorige week viel er een brief op de mat dat er gewerkt zou worden aan het elektriciteitsnetwerk waardoor we vandaag tussen 9 en 17 uur geen stroom hebben. En dat betekent geen licht, geen verwarming en geen koffie.... Een gepland overleg met de vrijwilligers van de kledingwinkel kan op een andere locatie doorgang vinden en dus vertrek ik op tijd richting Hilversum. Het licht werkt nog en de verwarming ook als ik in het korps aankom, maar verder is het stil in het gebouw en dat voelt onwennig.  Als ik na het overleg terugkom zit Amir in de hal naar zijn telefoon te staren. Hij heeft geen woning en een inkomen van zo'n 700 euro uit een paar krantenwijken. Het grootste deel van zijn geld gaat iedere week naar zijn moeder, die in een vluchtelingenkamp in Egypte verblijft. Hij kan pas voor zichzelf gaan zorgen als zijn moeder er niet meer is, zegt hij altijd. Amir is wellicht vaker in ons gebouw te vinden dan ik; hij heeft geen...