Gedreven door Liefde

De  zondagse samenkomst op 24 december is nog maar net afgelopen als de telefoon gaat. Een agent van het politiebureau dat nog niet zo lang geleden naar de heel andere kant van Hilversum is verhuisd. Of wij iets kunnen regelen voor een gestrande Engelsman? Het verhaal is vrij vaag, dat is de agent met mij eens... vanuit Engeland naar Nederland gekomen met de auto om een vriend te bezoeken, die niet thuis blijkt te zijn, auto stuk en gisteren op de valreep naar een garage gebracht voor reparatie. Per ongeluk paspoort en portemonnee in de auto laten liggen. De man heeft de hele nacht met zijn ziel onder zijn arm rondgelopen en is uiteindelijk door een Hilversummer op het politiebureau afgeleverd. Het relaas komt op mij over als vallend onder het hoofdstuk 'sterke verhalen', maar de garage gaat woensdag pas weer open. Wat nu? De agent geeft de man het voordeel van de twijfel en ik besluit om dat ook maar te doen. We spreken af dat hij een route meekrijgt naar onze locatie. Het is ...

"Denkt u dat het mogelijk is om dit jaar voor een kerstpakket in aanmerking te komen? We zitten in de schuldsanering en kunnen wel iets extra's met kerst gebruiken." Afzender fam. van Zaalen uit Laren... Zo'n 300 grote kerst(boodschappen)tassen worden dit jaar gevuld door Hilversummers die wel iets kunnen missen voor Hilversummers die er met Kerstmis minder riant bijzitten. We hebben de policy dat een organisatie moet aangeven dat een kersttas noodzakelijk of gewenst is, dus ik laat het de familie in Laren per mail weten. Er komt een uitgebreide mail terug met een beschrijving van de woon- en gezinssituatie, hoe het zit met het geld en waarom het toch echt nodig is... ik besluit om maar een afspraak te maken en het gezin te bezoeken. Ik word allerhartelijkst ontvangen in een vrij nieuwe huurwoning. De kamer is kaal, geen vloerbedekking, gordijnen die veel te kort zijn, niets aan de muur, niets op de vloer. Alleen een bank, een kast en een lage tafel. Het is buiten kou...

  Ja, het is vrijdag vandaag en dus mijn vrije dag, maar ik kan toch niet nalaten om even mijn mail te checken. Pfff, weer een volle inbox, maar mijn ogen trekken direct naar een mail van Max. Snel lees ik het door en al lezend springen de tranen in mijn ogen. Wat een mooi bericht! Hij heeft een vloer voor Peter en Natalie, laminaat voor de keuken, gang en slaapkamer. En hij heeft een bevriende relatie bereid gevonden om pvc voor de woonkamer te doneren en een andere relatie om rolgordijnen op maat te leveren. O ja, hij heeft ook gordijnen en gordijnrails en zijn vrouw heeft allerlei spulletjes voor hen ingezameld, of ze die ook kunnen gebruiken? Mijn dag kan niet meer stuk! Er gloort weer een beetje licht!

  Op 5 oktober zouden de sleutel krijgen van hun flatje... het werd, zonder opgaaf van redenen, tien dagen later. Natuurlijk zijn ze er blij mee, alles beter dan een lekke tent op een camping 20 km verderop. Beter dan iedere nacht op de koude grond slapen onder een vochtig dekbed en beschimmelde kussens. Dankbaar moesten ze zijn, tenminste, dat werd door hun persoonlijk begeleider een beetje in de mond gelegd. Fijn, eindelijk een dak boven hun hoofd na weer maanden op straat, maar het wil er bij mij gewoon niet in dat de gemeente en hulpverlenende instantie een sleutel overhandigen en Peter en Natalie dan letterlijk in een volledig lege, gestripte woning achterlaten. Er is geen verlichting, er ligt niets op de vloer en er staat nog geen stoel... welterusten! Dankzij één van onze geweldige vrijwilligers wordt er een luchtbed en schoon beddengoed geregeld. Twee stoelen mogen ze ook uit het Leger meenemen net als een twee pits kooktoestelletje. Er komt nog een magnetron tevoorschijn ...

Afbeelding: Ratatouille bezoekers die graag even op de foto wilden Ze komt al een paar dagen en zit de hele dag op haar laptop TV te kijken of spelletjes te doen. In haar nieuwe woning is nog geen TV en internet en dan duurt een dag wel heel erg lang. Vandaag komt ze een beetje los en zit met verschillende bezoekers en vrijwilligers te praten. Om een uur of vier pakt ze de boel in, trekt een regencape aan en vertrekt... nog geen vijf minuten later komt ze weer terug. Het regent te hard en bovendien zijn wij nog een uur open, dus kan ze nog best even blijven. 'Je kunt na vijf uur ook nog wel blijven hoor,' zeg ik tegen haar 'we gaan vanavond met elkaar eten, dus als je het gezellig vind, schuif je lekker aan!' Het lijkt alsof ze zoveel gastvrijheid niet gewend is en aarzelt. Dan zegt ze dat het haar wel heel leuk lijkt. Alleen eten iedere dag is ook niet leuk. Zevenentwintig mensen schuiven die avond om half zes aan voor de warme maaltijd. Claudia vindt het 'heerlijk...

"Heb je even tijd voor mij?", vraagt Monique, ' tien minuutjes maar'. Omdat ik net de vloer van de kerkzaal in de was aan het zetten ben, vraag ik of ze nog even kan wachten, want hiermee stoppen is nu niet echt handig. Zodra ik klaar ben ga ik naar de huiskamer om het verhaal aan te horen. Monique stelt mij voor aan een knappe, niet echt Nederlands uitziende jonge vrouw. De naam ben ik alweer vergeten.... Annie is toch gemakkelijker te onthouden voor een Nederlander. Ze heeft de Nederlandse nationaliteit, was getrouwd en heeft twee kinderen, allebei in Nederland geboren. Na hun huwelijk ontpopte de eerst zo tolerante echtgenoot zich tot een dwingeland die het niet eens was met de apothekersopleiding van zijn vrouw. Het was beter om te stoppen en nog beter om in Saoudi Arabie te gaan wonen. Dat hield ze niet lang vol.... geen vrijheid, geen eigen mening, gewoon veroordeeld tot het aanrecht. En dus besloot ze om eind december terug te gaan naar Nederland. Hij is dan we...

Soms is er niet veel voor nodig om een dag chaotisch te laten verlopen... Natuurlijk is het niet echt handig om een afspraak te maken om 10 uur in Hilversum als je pas om die tijd in IJmuiden van de boot af komt rijden na een paar dagen vakantie. Gelukkig doet Ina niet zo moeilijk en vermaakt ze zich nog wel even. Als we net in de auto zitten en de A9 oprijden gaat mijn telefoon en wordt er door onze kersverse stagekadet Maghali gemeld dat Egbert er is.... een 'beetje' vroeger dan afgesproken want hij zou om 17 uur komen om spullen op te halen die mee moeten naar Tsjechië. Hij heeft zijn programma een beetje omgegooid en het mijne nu ook! Gelukkig kan ik Maghali laten weten wat hij mee moet nemen zodat ze dat vast kunnen inladen. De rest zoek ik wel even bij elkaar als we in Hilversum zijn. Als ik om 11 uur binnenwandel is Egbert in geen velden of wegen meer te bekennen. Nou ja, dan zal Richard over een paar weken de rest toch zelf mee moeten nemen. De eerste bezoeker die ik te...